Jak kochamy?
Jak kochamy? Oczywiście, że bardzo różnie. Ja na przykład kocham na odległość, czyli, jak do nieba i z powrotem. Inni kochają na ilość, jak milion dolarów choćby. Jeszcze inni określają miłość geograficznie. Wyznają szczerze i bez ogródek: kocham cię, jak cały świat i pół Ameryki. Są też i tacy niezdecydowani, których uczucie jest niewiadomego pochodzenia i oni kochają jak nie wiem co!
«Kochać, jak to łatwo powiedzieć.
Kochać, to nie pytać o nic.
Bo miłość jest niepokojem
Nie zna dnia, który da się powtórzyć.
Nagle świat się mieści w Twoich oczach (…)»
Ach, co to był za przebój. Ja słucham i płaczę. No prawie. W latach sześćdziesiątych Piotra Szczepanika słuchały miliony Polaków. Gdy z głośnika tranzystorowego radia tudzież adaptera marki Bambino nastawionego na cały regulator płynął tęskny głos wokalisty, krwawiło niejedno złamane serce.
Także wiele płomiennych wyznań i zapewnień o miłości do grobowej deski padło pod wpływem i na fali piosenek tego ogromnie lubianego artysty. Słuchając z bijącym sercem a zamglonymi tęsknotą, wpatrzonymi w nieokreśloną dal oczyma słów: «(…) przysyłaj choć puste koperty, bym wciąż wierzył, że wciąż kochasz mnie (…)» nadobne dziewczęta zalewały się łzami czekając na owo wielkie, romantyczne a wzniosłe uczucie, o którym śniły co noc.
Na dancingach w Ciechocinku, Szczawnicy albo i w Sopocie królowały «Żółte kalendarze» i «Nigdy więcej». Pary sunęły przez parkiet w czułym uścisku, przytulone, ślepe i głuche na cały świat. Choćby i w tej parze była cudza żona lub mąż cudzy przez przypadek. Zaiste trzeba było mieć serce z kamienia, aby zachować zimną krew oraz chłodną głowę, gdy na scenę wkraczał Piotr Szczepanik ze swoimi hitami.
Tylko niby po co to opanowanie? Skoro wszelkie odczucia i przeżycia związane ze stanem zakochania są jedyne, najpiękniejsze i najwspanialsze na świecie. I jak mówi pewien mój dobry znajomy, uroczy młody człowiek przed osiemdziesiątką, lekarz z wykształcenia, pan Lew Kraluk z Kowla: «Kochajcie się ludzie na zdrowie!»
Ponieważ należę do grupy tzw. grzecznych ewentualnych pacjentów i wierzę lekarzom, zatem ich zalecenia biorę sobie głęboko do serca. I Państwu radzę tak samo.
Złamane serce ma człowiek cierpiący z powodu miłości niespełnionej, nieszczęśliwej.
Płomienne wyznanie to takie, które niesie w sobie bardzo duży ładunek emocjonalny.
Do grobowej deski – czyli na zawsze, do końca życia.
Zalewanie się łzami oznacza rozpacz, silne wzruszenie.
Serce z kamienia ma człowiek pozbawiony uczuć, niewrażliwy na problemy innych.
Zimna krew i chłodna głowa nie oznacza bynajmniej temperatury ujemnej, a cechuje człowieka opanowanego, który umie powściągnąć swoje emocje.
Wziąć coś do serca, czyli przejąć się czymś, zastosować się do czyjejś rady.
Gabriela Woźniak-Kowalik
nauczycielka skierowana do Łucka i Kowla przez ORPEG