10.17951/f.2017.72.207-229
ANNALES
UNIVERSITATIS MARIAE CURIE-SKŁODOWSKA LUBLIN – POLONIA
VOL. LXXII	SECTIO F	2017
Дрогобицький державний педагогічний університет ім. Івана Франка
ЮРІЙ СТЕЦИК
stetsyk_u_o@ukr.net
Монахи Люблінського василіанського монастиря (1748–1779 рр.): біографічні відомості
Mnisi klasztoru bazylianów w Lublinie (1748–1779): informacje biograficzne
STRESZCZENIE
Na podstawie danych osobowych w opracowaniu odtworzono życiorysy bazylianów. Ogólny opis prozopograficzny mnichów przeprowadzono według następujących kryteriów: ogólny wiek, pochodzenie terytorialne i społeczne, okres poprzedzający wstąpienie do klasztoru, sporządzenie przysięgi mnisiej, otrzymanie święceń, edukacja, obowiązki klasztorne i kościelne.
Słowa kluczowe: biografia; bazylianie; przysięga zakonna; nowicjat
WSTĘP
W historiografii badań nad klasztorem lubelskim ukształtowały się różne poglądy dotyczące czasu jego fundacji, co wynika z braku dokumentacji fundacyjnej. Szereg badaczy wywodzi początki klasztoru z drugiej połowy XVI wieku (lata 1560–1573, a czasem wiąże się je z rokiem 1588) [fn: G. Kuprianowicz, M. Roszczenko, Cerkiew prawosławna Przemienienia Pańskiego w Lublinie, Lublin 1993, с. 22, 24.]. Jednak podane fakty, z powodu braku wystarczających potwierdzeń dokumentalnych, skłaniają współczesnych badaczy do podważania tych założeń. Na przykład A. Hil, badając klasztory unickiej diecezji chełmskiej (1596–1810), ustalił, że nie ma żadnych faktów, które by potwierdzały istnienie klasztoru w XVI wieku. Klasztor nie jest również wspomniany w przywileju króla Władysława IV z 15 marca 1633 roku, nadanym prawosławnemu bractwu cerkwi Przemienienia Pańskiego. Badacz przypuszcza, że klasztor został ufundowany na początku lat 30. XVII wieku przez prawosławnego metropolitę kijowskiego Piotra Mohyłę, na krótko przed przekazaniem świątyni uniwersałem królewskim z 13 listopada 1638 roku unickiemu biskupowi Metodemu Terleckiemu [fn: А. Гіль, Унійні монастирі Холмсько-Белзької єпархії (1596–1720), „Ковчег. Науковий збірник із церковної історії” 2007, Ч. 5, с. 294.]. Natomiast wizytator z 1764 roku wiąże założenie klasztoru z przywilejem królewskim z 1623 roku, jednak odpowiedniego dokumentu z tego roku nie odnaleziono. Prawdopodobnie pisarz dopuścił się błędu, mając na myśli rok 1633 [fn: Центральний Державний Історичний Архів України м. Львів (далі: ЦДІАЛ), ф. 201, оп. 4, сп. 613, к. 359.]. Do naszych czasów zachowały się informacje o późniejszych przywilejach królewskich, w których wspomniana jest nie tylko cerkiew Przemienienia Pańskiego, ale i funkcjonujący przy niej klasztor: 1666 rok – przywilej Jana Kazimierza o zwrocie klasztoru i świątyni pod jurysdykcję kijowskiego metropolity prawosławnego Dionizego Bałabana; 1669 rok – konfirmacja Michała Wiśniowieckiego dotycząca przywilejów klasztornych nadanych przez poprzednich władców (konfirmacja oblata w 1670 roku w lubelskich aktach grodzkich); 1676 rok – konfirmacja Jana III Sobieskiego dotycząca nadanych praw, wolności i gruntów dla klasztoru; 1748 rok – przywilej Augusta III Sasa potwierdzający wszelkie wolności, prawa i dekrety dotyczące posiadłości ziemskich klasztoru [fn: ІАЛ, ф. 201, oп. 4, сп. 613, к. 368.]. 
W XVII wieku klasztor znajdował się w centrum walki międzywyznaniowej pomiędzy prawosławnymi a unitami na terenach diecezji chełmskiej, przechodząc w użytkowanie to jednej, to drugiej konfesji. I tak w latach 1638–1650 administracja klasztoru przyłączyła się do szerzenia idei unii w diecezji chełmskiej. Jednak w 1650 roku klasztor powrócił pod jurysdykcję chełmskiego władyki prawosławnego. Już w tym czasie wspomina się o budynkach klasztornych, które przebudowywano z dawnego domu parafialnego na mieszkania dla zakonników. W 1651 roku klasztor przeszedł pod jurysdykcję władyki unickiego, jednak po traktacie hadziackim z 1658 roku powrócił pod zarząd prawosławnych. Ostatecznie klasztor i bractwo przyłączyły się do kijowskiej metropolii unickiej w 1695 roku i funkcjonowały do 1864 roku, kiedy zostały zlikwidowane przez władze rosyjskie [fn: B. Lorens, Monaster bazyliański i cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego w Lublinie w przededniu kasaty i ich losy po 1864 roku (у друку).]. 
Przez pierwszą połowę XVIII wieku klasztor należał do litewskiej prowincji Świętej Trójcy zakonu bazylianów (dalej: bazylianie). Wraz z utworzeniem nowej bazyliańskiej prowincji Opieki Matki Bożej (1739 rok) klasztor przeszedł do niej. Dzięki staraniom zakonników, przy klasztornej cerkwi parafialnej, w 1752 roku zorganizowano unickie bractwo św. Onufrego. W następnym roku bractwo otrzymało od papieża Benedykta XIII bullę z odpustem [fn: М. Ваврик (ЧСВВ), Нарис розвитку і стану Василіянського Чину XVII–XVIII ст. Топографічно-статистична розвідка, „Записки ЧСВВ” 1979, Т. 10, Серія ІІ, Секція І, с. 26.]. 
W drugiej połowie XVIII wieku klasztor odgrywał ważną rolę w obronie interesów zakonu bazylianów w lubelskim trybunale koronnym. Przy klasztorze stale przebywali prokuratorzy sądowi, delegowani tu przez władze prowincji Opieki Matki Bożej [fn: Ю. Стецик, Василіанське чернецтво Перемишльської єпархії (друга половина XVIII ст.): словник біограм, Жовква 2015, с. 21, 24, 25, 2.].
PROSOPOGRAFICZNE CHARAKTERYSTYKI ZAKONNIKÓW BAZYLIAŃSKICH
W latach 1748–1779 w klasztorze lubelskim mieszkało 24 zakonników, pochodzących z różnych województw Rzeczypospolitej. Najliczniej reprezentowani byli pochodzący z województwa wołyńskiego (6 osób) i ruskiego (5 osób), natomiast znaczną mniejszość stanowili urodzeni w województwach: lubelskim (2 osoby), kijowskim, bracławskim, poleskim i bełskim (po 1 zakonniku). Niestety, nie udało się ustalić miejsca urodzenia 7 zakonników. Jednak wybrana próba pozwala mówić o tym, że w klasztorze zamieszkiwali pochodzący z różnych obszarów Rzeczypospolitej. Fakt ten świadczy również o mobilności zakonu bazylianów, który nie był nadmiernie związany z regionem urodzenia i wstąpienia do klasztoru. Zakonnicy, którzy mieszkali w klasztorach należących do oddzielnej jednostki terytorialno-administracyjnej – prowincji Opieki Matki Bożej, ciągle przemieszczali się z jednego klasztoru do drugiego, aby pełnić różne obowiązki ascetyczne. Ponadto, kandydaci do stanu zakonnego, w związku z wprowadzeniem szkół nowicjatu, nie mogli wstąpić do klasztoru w miejscu urodzenia, ale byli wysyłani do klasztorów, gdzie działała szkoła dla nowicjuszy. Takie ośrodki edukacyjne działały jedynie w Dobromilu (województwo ruskie) i Poczajowie (województwo wołyńskie), gdzie przez rok nowicjusze przechodzili próby ascetyczne. Końcowym rezultatem zaznajomienia się z bazyliańską ascezą było złożenie ślubów zakonnych (czystości, ubóstwa, posłuszeństwa). Na przykład Onufry (imię zakonne – Orest) Nachimowski, choć urodził się i kształcił w Lublinie, gdzie również działał klasztor bazyliański, to duchową formację przechodził w nowicjacie poczajowskim. Spośród mieszkańców klasztoru lubelskiego 75% zakonników rozpoczynało swoją formację duchową w poczajowskiej szkole nowicjatu, a tylko 8% w Dobromilu. Część nowicjuszy (4%) rozpoczynała studia duchowe w Poczajowie, a kończyła w Dobromilu, lub odwrotnie. W toku badań nie ustalono miejsca odbywania nowicjatu u 13% zakonników. 
W zasadzie do stanu zakonnego wstępowano w wieku 20–28 lat (59%). Jednak zdarzały się przypadki wcześniejszego (16–18 lat, 8%) oraz późniejszego (30–39 lat, 25%) wstąpienia, a 8% (2 osoby) pozostaje nieustalonych. Wstąpienie do zakonu w młodym wieku było prawdopodobnie spowodowane pragnieniem zdobycia wykształcenia duchowego i przyjęcia święceń kapłańskich. Spośród 24 zakonników tylko 1 pozostawał bratem-profesem. Klasztorne wykształcenie teologiczne pozwalało na zmianę pochodzenia społecznego i przejście do stanu duchownego. Dotyczyło to zwłaszcza wielodzietnych rodzin chłopskich i szlacheckich, które w większości przypadków nie miały wystarczających środków materialnych, aby równo podzielić je pomiędzy członków rodu. Natomiast klasztory, posiadając pewne fundusze ziemskie jako wspólną własność, nie rozdrabniały ich, a wręcz przeciwnie, powiększały. Prowadzenie gospodarki folwarcznej zapewniało materialne utrzymanie dla zakonników.
Przyjęcie postrzyżyn zakonnych w dojrzałym wieku było uwarunkowane wyrobieniem sobie pewnego światopoglądu życiowego i zdobyciem wykształcenia teologicznego w seminariach diecezjalnych (informacje o seminarzystach podajemy poniżej).
Główną warstwę rekrutacji do zakonu stanowili mieszkańcy wsi (53%) oraz niewielkich miasteczek powiatowych (47%). Jeśli chodzi o pochodzenie społeczne zakonników, to równą liczebność stanowili chłopi i szlachcice (po 33% każdy). Znacznie mniej do zakonu wstępowało mieszczan (21%), którzy prawdopodobnie mieli więcej możliwości w zdobywaniu wykształcenia i wyboru różnorodnych zawodów rzemieślniczych i handlowych. Przyjęcie do klasztoru bazylianów otwierało przed synem chłopa i szlachcica możliwość zdobycia wykształcenia duchowego i przyjęcia święceń kapłańskich. Należy przy tym zauważyć, że do zakonu bazylianów wstępowali seminarzyści (25%), którzy po zdobyciu wykształcenia duchowego wybierali w dalszym ciągu ascetyczny styl życia, aby całkowicie oddać się pracy duchowej. Inni kandydaci do zakonu (33%) zdobywali wykształcenie (retoryka, poetyka, logika, prawo, śpiew) jeszcze w życiu świeckim, zarówno w miejscowych szkołach parafialnych, jak i regionalnych szkołach klasztornych (Ostróg, Szarogród, Jarosław). Po przyjęciu do zakonu i złożeniu ślubów ascetycznych, bracia-profesi, którzy nie mieli wykształcenia duchowego, byli kierowani na wewnętrzne studia zakonne z retoryki (dwa lata, w Wicinie, Hoszczy, Poczajowie, Szarogrodzie), filozofii (dwa lata, w Zagajcach, Ławrowie, Łucku, Lwowie) oraz teologii (Dobromil, Kamieniec Podolski, Ławrów, Lwów, Trembowla, a także w papieskich seminariach w Wilnie i Rzymie). Jeszcze w trakcie nauki bracia-klerycy otrzymywali święcenia subdiakonatu i diakonatu, a po ich ukończeniu – kapłańskie. Ze sporządzonego rejestru mieszkańców klasztoru lubelskiego tylko 1 z 24 zakonników był bratem-profesem, a zdecydowaną większość stanowili hieromnichowie, którzy pełnili obowiązki klasztorne (administracyjne – igumen, wikariusz; gospodarskie – prokurator (ekonom) folwarku, prokurator spraw sądowych zakonu, wiceprokurator) oraz kościelne (proboszcz, zakrystian, dyrygent chóru, spowiednik, kaznodzieja, misjonarz). Lubelska świątynia klasztorna, mając status parafii, nie była bowiem ośrodkiem zakonnym o charakterze kontemplacyjnym. Działalność zakonników była skierowana na szerzenie i podnoszenie duchowości wschodniochrześcijańskiej wśród wiernych. Oznacza to, że zakonnicy nie ograniczali się do własnego doskonalenia duchowego, ale nabyte cnoty chrześcijańskie rozpowszechniali wśród wierzących. 
Zakonnicy nie mieszkali stale (od 2 do 5 lat) w klasztorze lubelskim, ponieważ byli kierowani do innych klasztorów prowincji Opieki Matki Bożej w celu pełnienia obowiązków. Jedynie w pojedynczych przypadkach, sprawując odpowiedzialne stanowisko administracyjne przełożonego klasztoru, w warunkach prowadzonych prac budowlanych, byli wyznaczani na dłuższy okres, do 14 lat, aby zakończyć rozpoczęte plany. 
W omawianym okresie klasztor zamieszkiwała młoda generacja zakonników w wieku ogólnym od 30 do 40 lat (54%), którzy przebywali w zakonie od 10 do 20 lat (46%). A zatem, główną warstwę mieszkańców stanowili doświadczeni asceci, którzy zdobyli odpowiednią formację duchową. Jednak wśród młodego pokolenia nie brakowało osób, które znajdowały się w zakonie jeszcze przez niedługi okres, do 10 lat (50%). I tylko 4% (1 osoba) przebywała w zakonie bazylianów ponad 30 lat. W związku z tym w klasztorze mieszkała równa liczba zakonników, zarówno z niewielkim doświadczeniem ascetycznym, jak i tych duchowo dojrzałych. Połączenie dwóch różnych pokoleń pozwalało mniej obeznanym z praktykami duchowymi przejmować styl życia ascetycznego od zakonników z dłuższym okresem pobytu w zakonie. Ogólna długość życia zakonników wynosiła 70–85 lat (46%), które kończyło się zwykłą śmiercią biologiczną. Jednak zdarzały się przypadki śmierci w dość młodym wieku, 36 i 47 lat (8%), z powodu chorób. Oczywiste jest, że ta kategoria zakonników miała pewne wady zdrowotne już od dzieciństwa. Inna grupa zakonników (32%) nabawiła się różnych chorób w wieku 50–69 lat, co doprowadziło do śmierci. Nieustalone pozostaje 14% mieszkańców, ponieważ nie odnotowano daty ich śmierci.
WNIOSKI
Podczas rekonstrukcji biogramów i sporządzania charakterystyk prosopograficznych zakonników udało się ustalić terytorialną i społeczną bazę rekrutacji kandydatów do stanu zakonnego. Trzon mieszkańców klasztoru stanowili urodzeni w województwach ruskim i wołyńskim, którzy przeważnie pochodzili z rodów chłopskich i drobnoszlacheckich. Udało się określić wiek mnichów: wiek wstąpienia, czas przebywania w zakonie, ogólną długość życia. Jednak w przypadku wszystkich zakonników nie udało się ustalić daty odejścia do wieczności, co uznajemy za dalsze zadanie dla przyszłych badań naukowych. Określono poziom wykształcenia zakonników, biorąc pod uwagę ich studia zdobyte przed wstąpieniem do nowicjatu, a także rozwój intelektualny i duchowo-ascetyczny w zakonie. Nakreślono zakres obowiązków zakonników: klasztorne (administracyjne, gospodarskie) i kościelne, które były przypisywane mieszkańcom klasztoru z uwzględnieniem ich poziomu wykształcenia, święceń duchownych i stopnia ascezy (kandydat, nowicjusz, brat, ojciec).
BIBLIOGRAFIA
Archiwum Polskiej Prowincji Dominikanów w Krakowie, zespół Ławra Poczajowska, sygn. 2.
Cathalogus monasteriorum et personarum provinciae protectionis B.V. Mariae Ordinis S. Basilii Magni. Anni 1754, „Записки ЧСВВ” 1979, Т. 10, Seria ІІ, Sekcja І, cc. 102–124.
Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex Anno 1773 in Annum 1774, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini 1773.
Саthalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex Anno 1775 in Annum 1776, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini 1775.
Cathalogus monasteriorum Ordinis S. Basilii Magni provinciae protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex dispositione Religiosissimi Patris Domini Josephi Morgulec in capitulo Unioviae celebrato electi superioris provincialis confestus ex Anno 1776 in Annum 1777, „Записки ЧСВВ” 1979, Т. 10, Seria ІІ, Sekcja І, сc. 154–176.
Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae juxta Ordinem Alphabetici in Monasteriorum ex Anno 1778 in Annum 1779, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini, 1778.
Gil’ A., Unijni monastiri Holms’ko-Belz’koï êparhiï (1596–1720), „Kovčeg Naukovij zbirnik iz cerkovnoï istoriï” 2007, Č. 5, cc. 285–300.
Lorens B., Monaster bazyliański i cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego w Lublinie w przededniu kasaty i ich losy po 1864 roku (w druku).
Los’ V., Sinkevič N., Catalogus partum et fratrum defunctorum Činu sv. Vasiliâ Velkogo u fondah instytutu rukopisiv HBUV (seredina XVIII – počatok XIX st.), „Genealogični zapiski” 2014, Vip. 12 (novoï seriï 6), cc. 77–101.
Kuprianowicz G., Roszczenko M., Cerkiew prawosławna Przemienienia Pańskiego w Lublinie, Lublin 1993.
Stecyk J., Vasilians’ke černectvo Peremišl’s’koï êparhiï (druga polovina XVIII st.). Slovnik biogram, Žovkva 2015.
Stecyk J., Zapis darowizny Zachariasza-Machala Kossowicza jako posag na utrzymanie syna-mnicha Zakonu Bazylianskiego (15.03.1754 r.), „Shidnoevropejs’kij istoričnij visnik” 2017, Vip. 2, cc. 16–20.
Vavrik M. (ČSVV), Naris rozvitku I stanu Vasiliâns’kogo Činu XVII–XVIII st. Topografičnostatistična rozvidka, „Zapiski ČSVV” 1979, T. 10, Seria II, Sekcja I.
SUMMARY
Based on personal data, the biographies of Basilians have been reconstructed. The general description of the monographs was carried out according to the following criteria: general age, territorial and social origin, prelude of monkhood, making a monastic oath, receiving ordination, education, monastic and ecclesiastical duties.
Keywords: biography; Basilianes; monastic oath; novitiate
РЕЗЮМЕ
На підставі персональних даних укладено біограми василіанського чернецтва. Подано загальну просопографічну характеристику монахів за наступними критеріями: загальний вік, територіальне та соціальне походження, вступ до чернецтва, складення чернечих обітів, отримання свячень, освітні студії, монастирські та церковні обов’язки.
Ключові слова: біограма; василіани; чернечі обіти; новіціат
DODATEK nr 1
REJESTR ZAKONNIKÓW LUBLIŃSKIEGO KLASZTORU BAZYLIANÓW
(lista niepełna)
1748 r.
o. Herman Knachowski
o. Teofilakt Wasylkiwski
o. Porfiriusz Barankewycz, hegumen [fn: Archiwum Polskiej Prowincji Dominikanów w Krakowie, zespół Ławra Poczajowska, sygn. 2.]
1754 r.
o. Porfiriusz Barankewycz, hegumen i prokurator spraw sądowych prowincji
o. Antoni Ligienzewycz, wikary
o. Sozypatr Cymborski
o. Błazyj Stankewycz
o. Weniamin Pasiuta
o. Cyryl Kosowycz [fn: Cathalogus monasteriorum et personarum provinciae protectionis B.V. Mariae Ordinis S. Basili Magni Anni1754, „Записки ЧСВВ” 1979, Т. 10, Серія ІІ, Секція І, с. 110.]
1773–1774 r.
o. Orest Nachimowski, hegumen
o. Józef Berezki, wikary
o. Antoni Stopkiewicz, kaznodzieja
o. Tomasz Hnatowycz, zakrystian
o. Patrycjusz Kozubowski, prokurator
o. Filemon Szczerbacki, różne posługi klasztorne [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex Anno 1773 in Annum 1774, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini 1773.]
1775–1776 r.
o. Konstantyn Ułaszewycz, hegumen
o. Sylwan Krasnycki, wikary i kaznodzieja
o. Antoni Marciniewicz, spowiednik i kaznodzieja
brat Atanazy Koński, zakrystian i nowicjusz [fn: Саthalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex Anno 1775 in Annum 1776, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini 1775.]
1776–1777 r.
o. Alipiusz Angełowycz, hegumen
o. Antoni Marciniewicz, wikary i kaznodzieja
o. Izaak Wołocki, proboszcz
o. Antym Sobucki, misjonarz i kierownik chóru [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis S. Basilii Magni provinciae protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex dispositione Religiosissimi Patris Domini Josephi Morgulec in capitulo Unioviae celebrato electi superioris provincialis confestus ex Anno 1776 in Annum 1777, „Записки ЧСВВ” 1979, Т. 10, Серія ІІ, Секція І, с. 164.]
1778–1779 r.
o. Wincenty Zahorowski, hegumen
o. Alipiusz Angełowycz, prokurator spraw sądowych prowincji i ekonom klasztoru
o. Antoni Marciniewicz, wikary i kaznodzieja
o. Anastazy Struś, proboszcz
o. Julian Zaleski, prokurator klasztoru [fn: Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae juxta Ordinem Alphabetici in Monasteriorum ex Anno 1778 in Annum 1779, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini 1778.]
DODATEK nr 2
BIOGRAMY ZAKONNIKÓW BAZYLIANÓW
(podano w kolejności alfabetycznej według nazwiska zakonnika)
Angełowycz Alipiusz (Angelowicz Alimpius)
Imię świeckie – Andrij, syn Petra i Anastazji. Urodził się w 1736 r. we wsi Powitno, ziemia lwowska województwa ruskiego. Wstąpił 16.09.1757 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku próby ascetycznej w poczajowskim nowicjacie 17.09.1758 r. złożył śluby zakonne profesa. Skierowany na studia retoryki do Szarogrodu. Po ukończeniu klasy gramatyki przeniósł się z Szarogrodu do Ławrowa na studia filozofii, a po ich zakończeniu pojechał do Lwowa na studia teologiczne. Po ukończeniu studiów wyznaczono go do nauczania retoryki w Lubarskim klasztorze, a rok później do nauczania młodych zakonników w Wycynie. Rok później odesłano go z powrotem do Lubaru, gdzie przez dwa lata wykładał filozofię. Następnie, 30.08.1770 r., przybył do Dobromila, aby wykładać teologię, a zwłaszcza dogmatykę spekulatywną. Stamtąd w 1771 r. został skierowany przez hegumena klasztoru do Ławrowa, by prowadzić studia wstępne jako profesor. Następnie wyznaczono go na hegumena klasztoru w Bilynskim [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп., к. 13.]. Od 1772 do 1776 r. pełnił obowiązki hegumena w Trembowli [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1775.]. W latach 1776–1779 był prokuratorem spraw sądowych zakonu oraz ekonomem klasztoru lubelskiego [fn: Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magni…, 1778.]. Później był przełożonym klasztorów w Zamościu i Podhorcach [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 614, к. 13.]. Data i miejsce śmierci nieustalone.
Barankewycz Porfiriusz (Barankiewicz Porphirius)
Imię świeckie – Seńko, syn Iwana i Ewdokii. Urodził się w czerwcu 1705 r. na terenach ziemi przemyskiej województwa ruskiego. Kształcił się w szkołach w Jarosławiu i Przemyślu. Wstąpił 21.09.1731 r. do zakonu w Dobromilu. Po roku próby w nowicjacie w 1732 r. złożył śluby zakonne profesa. Po wykonaniu różnych posług 15.08.1733 r. otrzymał święcenia kapłańskie i został kapelanem pisarza grodzkiego przemyskiego, Macieja Dubyka Jaworskiego. Od sierpnia 1736 r. był hegumenem klasztorów w Lishni i Derezycach, które w tym czasie były połączone i zarządzane przez hegumena dobromilskiego. Na kapitule dubieńskiej wybrany prokuratorem Prowincji Świętej Opieki. W maju 1743 r. odesłany do klasztoru lubelskiego, po przyłączeniu klasztoru do Prowincji Świętej Opieki, gdzie był hegumenem przez 14 lat. W 1757 r. przeniósł się do Poczajowa, aby pełnić obowiązki prokuratora klasztoru, a w lipcu tego samego roku wyjechał do Ławrowa, będąc prokuratorem klasztoru. Od maja 1758 r. – kapelan książąt Lubomirskich w pałacu w Lublinie. W sierpniu 1759 r. został odesłany do klasztoru w Zimnem na stanowisko hegumena. Na kapitule brzeskiej (1759 r.) wybrany hegumenem klasztoru lubelskiego. Był kapelanem wojewody lubelskiego, księcia Lubomirskiego. 05.08.1764 r. odesłany do Zawałowa, będąc jednocześnie hegumenem klasztorów w Zawałowie i Litwinowie. Zmarł 31.08.1770 r., będąc pierwszym prokuratorem po rozpatrzeniu spraw sądowych Prowincji Świętej Opieki [fn: Ю. Стецик, Василіанське чернецтво Перемишльської єпархії…, с. 24–25.].
Berezki Józef (Berezecki Joseph)
Imię świeckie – Iwan, syn Teodora i Anny. Urodził się 08.07.1711 r. we wsi Berezci, województwo lubelskie. Wstąpił 24.03.1739 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku próby ascetycznej 29.03.1740 r. złożył śluby zakonne profesa i odesłany do klasztoru jamnickiego. 06.10.1740 r. wyświęcony na diakona, a 09.10.1740 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa lwowskiego i metropolity kijowskiego, Atanazego Szeptyckiego. Przez następne cztery lata był wikarym klasztoru jamnickiego. Od 1744 r., przez osiem lat, był wikarym klasztoru w Tryhirach. Według innych źródeł 06.06.1746 r. przebywał w klasztorze w m. Bar (Semenki). Umiał pisać po polsku, chociaż uczył się w języku rusińskim. 1752 r. – prokurator w Zabrodzi (2 lata). 1754 r. – spowiednik w klasztorze szarogrodzkim (2 lata). 1756 r. – spowiednik w Koszowicy (1 rok). 1757 r. – spowiednik i wikary w Kamieńcu (6 lat). 1763 r. – wikary klasztoru kryłoskiego (1 rok). 1764 r. – wikary klasztoru w Bilynskim (8 miesięcy). 1765 r. – hegumen klasztoru w Derezycach, a następnie wikary klasztoru w Lishni. Rok później odesłany do Zamościa, będąc spowiednikiem. W latach 1773–1774 był wikarym klasztoru lubelskiego, a stamtąd skierowany do Domashowa, gdzie najpierw w latach 1775–1776 pełnił obowiązki wikarego i spowiednika, a w 1777 r. został hegumenem. W latach 1778–1779 – wikary klasztoru w Werchracie. W 1783 r. był ojcem emerytem (72 lata) klasztoru w Szczeplotach. Nie wykonywał żadnych obowiązków klasztornych z powodu podeszłego wieku i ogólnej choroby. Nie znał łaciny, a jedynie język rusiński. Data i miejsce śmierci nieustalone [fn: Ibidem, с. 28–29.].
Wasylkiwski Teofilakt (Wasilkowski Theophilactus)
Imię świeckie – Teodozy, syn Tymoteusza i Marii. Urodził się w 1716 r. we wsi Wielka Wasylowa, województwo bełskie. Ukończył klasę logiki. Wstąpił do zakonu 02.08.1740 r. w Poczajowie. Po roku próby ascetycznej 10.08.1741 r. złożył śluby zakonne profesa. 15.08.1741 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa łuckiego, Teodozjusza Rudnickiego. Po święceniach odesłany na studia filozoficzne do Hoszczy. Rok później nauki odesłany do Ławrowa. Po czwartym roku studiów skierowany do Lublina, aby pełnić obowiązki kaznodziei. Po trzech latach wyznaczono go na przełożonego w klasztorze w Wycynie. Po trzech latach przeniósł się do Bilyliwki, będąc wikarym i kaznodzieją klasztoru, a następnie został przełożonym. Po zakończeniu rządów przeniósł się do Bohusława, gdzie rządził jako hegumen przez siedem lat. Był również hegumenem w innych klasztorach Prowincji Świętej Opieki: Lisyanka, Korżiwci, Lebedyn, Winnica. 20.05.1760 r. odesłany do Bilyliwki w celu pełnienia obowiązków kaznodziei. W marcu 1761 r. przeniósł się do klasztoru w Maliiwce, będąc wikarym, spowiednikiem i kaznodzieją. Następnie przeniósł się do klasztoru w Czortkowie, gdzie przez dwa lata pełnił obowiązki wikarego. Później wyjechał do Kamieńca (4 lata), Lubaru, będąc wicerektorem i spowiednikiem. Zmarł w 1785 r. [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 436, к. 1129.]
Wołocki Izaak (Wolocki Isaacius)
Imię świeckie – Józef, syn Iwana i Marii. Urodził się 04.04.1740 r. we wsi Wielka Wola, ziemia halicka województwa ruskiego. Ukończył klasę retoryki w szkole szarogrodzkiej. Wstąpił w 1765 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku nauki w poczajowskim nowicjacie w 1766 r. złożył śluby ascetyczne profesa. Odesłany do klasztoru w Podhorcach, gdzie wyznaczono go na wiceprokuratora. Po trzech miesiącach przeniósł się do klasztoru w Wycynie na studia retoryki (05.10.1766 r.). Po ukończeniu nauki odesłany na studia filozoficzne do klasztoru w Zahajciach, gdzie uczył się przez siedem miesięcy [fn: Ibidem, ф. 3, сп. 435, к. 687.]. Następnie jako brat-profes był nowicjuszem w klasztorze czortkowskim, a od 1773 r. w klasztorze w Semenkach (Bar) [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1773.]. W latach 1774–1776 przebywał w klasztorze w Milecku, gdzie otrzymał święcenia kapłańskie i pełnił obowiązki katechety [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1775.]. Po święceniach odesłany do Lublina, gdzie w latach 1776–1777 jest wymieniany jako proboszcz świątyni klasztornej [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii Magni provinciae Protectionis Beatissimae Virginis Mariae cum residentibus in iis Religiosis Patribus et Fratribus ex Anno 1776 in Annum 1777, Typis S.R.M. Monaste: Poczajovien: O.S.B.M. Anno Domini, 1776, [в:] М. Ваврик, Нарис розвитку і стану василіянського чина XVII–XX ст. Топографічно-статистична розвідка (Analecta OSBM, Series II, Sectio I, Vol. XL), Рим 1979, с. 164.]. W 1778 r. skierowany do klasztoru w Nyzkynych, będąc katechetą przez dwa lata [fn: Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magnі…, 1778.]. Zmarł w 1794 r. w klasztorze w Zimnem [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, Catalogus partum et fratrum defunctorum Чину св. Василія Великого у фондах інституту рукописів НБУВ (середина XVIII – початок XIX ст., „Генеалогічні записки” 2014, Вип. 12 (нової серії 6), c. 89.].
Hnatowycz Tomasz (Hnatowicz Thoma)
Imię świeckie – Teodor, syn Symeona i Anny. Urodził się 12.03.1728 r. w województwie wołyńskim. Ukończył klasę śpiewu. Wstąpił do zakonu 12.06.1758 r. w Poczajowie, gdzie po roku próby ascetycznej w nowicjacie 08.07.1759 r. złożył śluby profesa. W 1764 r. otrzymał święcenia kapłańskie i wyznaczony na prokuratora w Poczajowie. Stamtąd 08.07.1766 r. odesłany do klasztoru w Wołświnie. Jednak w tym samym roku wyznaczony na hegumena klasztoru w Chrystynopolu. Po ośmiu latach przeniósł się do Lublina, gdzie w latach 1773–1774 pełnił obowiązki zakrystiana. Stamtąd przeniósł się do klasztoru w Zbarażu, będąc w latach 1775–1777 wikarym i spowiednikiem. W 1777 r. skierowany do klasztoru w Krasnopuszczy, gdzie wyznaczony na wikarego i prefekta budowy. Stamtąd 08.09.1778 r. wrócił do Zbaraża, gdzie również był wikarym. 21.01.1782 r. odesłany do klasztoru w Złoczowie, będąc wikarym [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп., к. 1153.]. Zmarł 20.03.1805 r. [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, op. cit., с. 90.]
Zahorowski Wincenty (Zahorowski Vincentius)
Imię świeckie – Wasyl, syn Iwana i Anny. Urodził się 01.07.1718 r. w m. Smotrycz, województwo podolskie. Wstąpił do zakonu 02.07.1744 r. w Poczajowie. Po pół roku odesłany z poczajowskiego do dobromilskiego nowicjatu. Po ukończeniu nowicjatu w 1745 r. złożył śluby zakonne profesa. W tym samym roku odesłany na naukę do alumantu wileńskiego. Po 4 latach, po ukończeniu studiów, skierowany do klasztoru w Białymstoku, gdzie w czerwcu 1748 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa łuckiego, Teodozjusza Rudnickiego, we wsi Żabcze. Po roku przeniósł się z klasztoru w Białymstoku do zagórowskiego, będąc kaznodzieją. W 1750 r. skierowany do archieparchii w Milczyńskiej w celu pełnienia obowiązków kaznodziei i proboszcza. Stamtąd w 1751 r. odesłany do Łucka, będąc prokuratorem. W latach 1752–1753 przebywał w Poczajowie, będąc kaznodzieją. W 1754 r. wyjechał z Poczajowa do Białopola, gdzie przez 4 lata był proboszczem i prokuratorem. 01.05.1759 r. skierowany do klasztoru w Bilyliwce, będąc hegumenem przez 4 lata. W 1764 r. odesłany do Lubaru na stanowisko wikarego. W 1765 r. skierowany do nowozałożonego klasztoru w Humaniu, będąc prefektem szkoły i wicerektorem. W 1766 r. przeniósł się do klasztoru w Krechowie na stanowisko wikarego klasztoru, a w 1767 r. do Owrucza w celu pełnienia obowiązków rezydenta. W 1768 r. pojechał do Bilyliwki, gdzie wyznaczono go na hegumena klasztoru. W 1770 r. wyjechał do lwowskiego klasztoru św. Jerzego, gdzie był tytułowany wikarym i prokuratorem. Od 1771 r. wyznaczony na hegumena klasztoru złoczowskiego. W 1772 r. pojechał do Poczajowa, będąc wikarym i prokuratorem aktów niezbędnych do beatyfikacji cudownej ikony Bogarodzicy. 27.07.1774 r. wyznaczony na hegumena i spowiednika klasztoru złoczowskiego, a od 09.08.1776 r. hegumen klasztoru w Podhorcach. 05.01.1779 r. odesłany do Lublina w celu pełnienia obowiązków hegumena. Jednak 30.10.1780 r. wrócił do Złoczowa, gdzie wyznaczono go na hegumena. Data i miejsce śmierci nieustalone [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 436, к. 1180.].
Zaleski Julian (Zaleski Julianus)
Imię świeckie – Jakiv, syn Józefa i Teresy. Urodził się 01.08.1743 r. we wsi Lemeshe, województwo kijowskie. Wstąpił 16.06.1765 r. do zakonu w Poczajowie, gdzie po roku próby ascetycznej 22.06.1766 r. złożył śluby profesa. Przez jeden rok był najpierw prefektem, a następnie socjuszem i prokuratorem we wsi Konty, która należała do Poczajowa. 02.01.1768 r. otrzymał święcenia diakonatu z rąk biskupa łuckiego, Sylwestra Rudnickiego. Stamtąd skierowany do lwowskiego klasztoru św. Jura, w celu pełnienia obowiązków ekonoma. W czerwcu 1769 r. udzielono święceń kapłańskich. Po dwóch latach przeniósł się do klasztoru w Chrystynopolu, będąc w latach 1773–1774 prefektem budowy klasztoru. W latach 1775–1776 był również prefektem budowy klasztoru zahorowskiego. W 1776 r. odesłany do Zamościa, gdzie do 1778 r. był prokuratorem i prefektem budowy. W latach 1778–1779 przebywał w klasztorze lubelskim, będąc prokuratorem spraw sądowych Zakonu Bazylianów [fn: Ibidem, ф. 3, сп. 435, к. 721.]. Zmarł w 1779 r. [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, op. cit., с. 89.]
Knachowski Herman (Knachowski German)
Urodził się w 1715 r. Wstąpił w 1737 r. do zakonu, złożył w 1738 r. śluby ascetyczne profesa i otrzymał w 1742 r. święcenia kapłańskie. Miejsca urodzenia i wstąpienia do klasztoru nieustalone. Po utworzeniu Prowincji Świętej Opieki, zgodnie z decyzją kapituły lwowskiej z 1739 r., był wyznaczany do różnych jej klasztorów. W 1748 r. jest wymieniany jako hieromonach lubelskiego klasztoru bazylianów. Zmarł w 1757 r. [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 435, к. 409.]
Kozubowski Patrycjusz (Kozubowski Patritius)
Imię świeckie – Prokopi, syn Filipa i Eufemii. Urodził się w lutym 1740 r. we wsi Olchiw, województwo wołyńskie. Wstąpił 02.06.1760 r. do zakonu w Poczajowie, gdzie po jednym roku próby ascetycznej w nowicjacie w 1761 r. złożył śluby profesa. Trzy lata później otrzymał święcenia diakonatu. W sierpniu 1765 r. odesłany do klasztoru w Maliiwce, będąc ekonomem gospodarstwa. 25.07.1766 r. pojechał do klasztoru w Pidubciach, będąc również ekonomem. Następnie udzielono mu święceń kapłańskich [fn: Ibidem, ф. 3, сп. 436, к. 936.]. W latach 1773–1774 przebywał w klasztorze lubelskim, będąc prokuratorem spraw sądowych, reprezentując interesy majątkowe prowincji w lubelskim Trybunale Koronnym [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1773.]. W latach 1775–1776 przebywał w klasztorze krasnopushchenskim, pełniąc obowiązki spowiednika i prefekta budowy [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1775.]. W latach 1778–1779 przebywał w Ławrze Poczajowskiej [fn: Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magni…, 1778.]. Zmarł w 1825 r. w klasztorze w Białymstoku [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, op. cit., с. 92.].
Koński Atanazy (Konski Athanasius)
Imię świeckie – Andrij, syn Jeremiego i Zofii. Urodził się 30.08.1748 r. w m. Jarosław, ziemia przemyska województwa ruskiego. Wstąpił do zakonu 25.08.1771 r. w klasztorze w Dobromilu, gdzie odbywał próby ascetyczne w szkole nowicjatu. Po złożeniu ślubów zakonnych profesa (25.08.1772 r.) odesłany do klasztoru szarogrodzkiego. W latach 1773–1774 – brat-nowicjusz klasztoru w Zamościu. W latach 1775–1776 – brat-nowicjusz i zakrystian klasztoru lubelskiego. W latach 1778–1779 – brat-nowicjusz w Horodyszczu, przyłączonym do klasztoru w Hoszczy. Data i miejsce śmierci nieustalone [fn: Ю. Стецик, Василіанське чернецтво Перемишльської…, с. 111.].
Kosowycz Cyryl (Kosowicz Cyrylius)
Imię świeckie – Konstantyn. Data i miejsce urodzenia nieustalone. Wstąpił w 1752 r. do Zakonu Bazylianów. Po roku próby ascetycznej w poczajowskim nowicjacie w 1753 r. złożył śluby zakonne profesa i otrzymał imię zakonne Cyryl. 15.03.1754 r. szlachcic Zachariasz-Michał Kosowycz, będąc cześnikiem wendeńskim i ojcem zakonnika Cyryla Kosowycza, darował łuckiemu klasztorowi bazylianów Podwyższenia Krzyża Świętego 5000 złotych ulokowanych na gruncie w pobliżu wsi Zahajci w powiecie łuckim województwa wołyńskiego. Dochody z tego gruntu przeznaczone były na utrzymanie jego syna, który wstąpił do zakonu bazylianów. Niestety nie ma jego szczegółowego biogramu. Możemy jedynie przypuszczać, że Konstantyn Kosowycz, jeszcze w życiu świeckim otrzymał wykształcenie duchowne, ponieważ po złożeniu ślubów zakonnych w 1754 r. jest już wymieniany jako hieromonach lubelskiego klasztoru bazylianów Przemienienia Pańskiego. Dalsza droga jego służby zakonnej nie została odnotowana w oficjalnej dokumentacji Zakonu Bazylianów drugiej połowy XVIII w., w szczególności w katalogach zakonników i klasztorów Prowincji Świętej Opieki. Data i miejsce śmierci nieustalone [fn: J. Stecyk, Zapis darowizny Zachariasza-Machala Kossowicza jako posag na utrzymanie syna-mnicha Zakonu Bazyliańskiego (15.03.1754 r.), „Східноєвропейський історичний вісник” 2017, Вип. 2, с. 16–20.].
Krasnycki Sylwan (Krasnicki Sylvanus)
Imię świeckie – Stefan, syn Danyły i Kateryny. Urodził się 02.08.1739 r. w m. Boromel, województwo wołyńskie. Po ukończeniu nauki w szkole w Ostrogu wstąpił w 1762 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku próby ascetycznej w poczajowskim nowicjacie w 1763 r. złożył śluby profesa. Dalej uczył się retoryki w Poczajowie. Następnie odesłany do Milczyna, a potem do Białegostoku, Hoszczy, gdzie ukończył studia retoryki i wyznaczony na magistra młodszych klas w szkole klasztornej w Lubarze. Następnie kontynuował naukę, wyjeżdżając na studia filozoficzne do klasztoru zahaiyckiego. Wyznaczony na katechetę w Zbarażu. 25.07.1766 r. pojechał do klasztoru w Ławrowie, aby ukończyć studia filozoficzne. 05.08.1767 r. odesłany do Kamieńca na studia teologiczne. Po roku, w sierpniu 1768 r., pojechał do Trembowli w celu kontynuacji nauki teologii. Po ukończeniu nauki w sierpniu 1770 r. pojechał do Szarogrodu, aby wykładać składnię w miejscowej szkole klasztornej. Stamtąd w sierpniu 1771 r. odesłany do Strakłowa w celu pełnienia obowiązków kaznodziei. W kwietniu 1772 r. pojechał do klasztoru w Zimnem, gdzie również wyznaczono go na kaznodzieję. W sierpniu 1773 r. przeniósł się do Żółkwi, będąc kaznodzieją. W sierpniu 1775 r. wyznaczony na kaznodzieję i wikarego klasztoru w Podhorcach. Od sierpnia 1776 r. w Horodyszczu, sierpień 1777 r. – wikary i kaznodzieja klasztoru lubelskiego. W październiku 1777 r. przeniósł się do Strakłowa, będąc kaznodzieją i misjonarzem. Stamtąd w sierpniu 1778 r. przeniósł się najpierw do Ulashkiwci, a następnie do Uhornikiw, będąc kaznodzieją i proboszczem. W marcu 1782 r. odesłany do Jaseńca w celu pełnienia obowiązków wikarego. 02.12.1787 r. przeniósł się z Zamościa do Gródka [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 436, к. 1046.]. Data i miejsce śmierci nieustalone.
Ligenzewycz Antym (Ligenziewicz Anthimus)
Imię świeckie – Antoni, syn Stefana i Eufemii. Urodził się w 1722 r. Miejsce urodzenia nieustalone. W życiu świeckim ukończył klasę logiki i prawa. Wstąpił do zakonu 04.07.1749 r. w Poczajowie. Po jednym roku próby ascetycznej w nowicjacie 14.07.1750 r. złożył śluby zakonne profesa, pełniąc obowiązki sekretarza archiwum klasztornego. W maju 1751 r. odesłany do Lublina w celu pełnienia obowiązków kaznodziei, otrzymawszy święcenia kapłańskie 12.05.1751 r. z rąk biskupa chełmskiego, Felicjana Wołodkowycza, w świątyni klasztoru lubelskiego. W kwietniu 1752 r. wrócił do Poczajowa, pełniąc obowiązki prokuratora spraw sądowych. W lutym 1753 r. ponownie odesłany do Lublina na stanowisko wiceprokuratora w sprawach sądowych Prowincji Świętej Opieki w lubelskim Trybunale Koronnym. W lipcu 1754 r. przeniósł się do łuckiego klasztoru Podwyższenia Krzyża Świętego w celu pełnienia obowiązków wikarego klasztoru. Jednak w październiku tego samego roku odesłany do Poczajowa na stanowisko prokuratora prowincji. Od lutego 1755 r. wyznaczony na wikarego archimandrii w Owruczu. 01.01.1757 r. został hegumenem łuckiego klasztoru Podwyższenia Krzyża Świętego. W czerwcu 1758 r. odesłany do Lublina, gdzie był hegumenem i prokuratorem spraw sądowych prowincji. W październiku 1759 r. wrócił do Łucka, będąc hegumenem. 26.08.1765 r. wyznaczony na hegumena klasztoru trembowlskiego. Stamtąd 13.09.1767 r. przeniósł się do Poczajowa na stanowisko hegumena. W czerwcu 1771 r. odesłany do klasztoru w Barze, pełniąc obowiązki hegumena. Po generalnej kapitule brzeskiej (luty 1772 r.) wyznaczony na hegumena lwowskiego klasztoru św. Jerzego. Na kapitule trokańskiej (1780 r.) wybrany konsultorem zakonu. Zmarł w 1798 r. w klasztorze zahorowskim, będąc ekskonsultorem zakonu [fn: Ibidem, ф. 3, сп. 614, к. 49.].
Marciniewicz Antoni (Marciniewicz Antonius)
Urodził się w 1740 r. Miejsca urodzenia, wstąpienia do klasztoru i nowicjatu nieustalone. Wstąpił do zakonu w 1773 r. Po roku próby ascetycznej w nowicjacie w 1774 r. złożył śluby profesa. Otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1775–1779 był wikarym, spowiednikiem i kaznodzieją klasztoru lubelskiego [fn: Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magni…, 1778.]. Zmarł w 1798 r. [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, op. cit., с. 89.]
Nachimowski Orest (Nachimowski Orestes)
Imię świeckie – Onufrij, syn Teodora i Hałyny. Urodził się w 1737 r. w m. Lublin. Ukończył klasę poetyki. Wstąpił 08.07.1755 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku próby ascetycznej w nowicjacie 14.07.1756 r. złożył śluby zakonne profesa. Po złożeniu ślubów odesłany do Hoszczy na studia retoryki. Po ukończeniu dwuletniej nauki pojechał do Ławrowa na studia filozofii. Po ich ukończeniu skierowany do Rzymu na studia teologiczne. Po powrocie z Rzymu wykładał teologię moralną w Szczeplotach (1 rok). Otrzymał święcenia kapłańskie. 01.07.1767 r. odesłany do Humania, aby wykładać filozofię, a po napadzie hajdamaków na klasztor (1768 r.), przeniósł się do Lubaru, a następnie do Zamościa, aby wykładać filozofię. Po zakończeniu wykładów skierowany do Lwowa na stanowisko profesora teologii. Po dwóch latach przeniósł się do klasztoru w Lublinie, gdzie w latach 1773–1774 był przełożonym klasztoru. Stamtąd wyjechał do Kamieńca, będąc w latach 1775–1776 hegumenem. Po kilku latach przeniósł się do Dobromila, gdzie wyznaczono go na magistra nowicjuszy. W latach 1778–1779 wyznaczony na spowiednika klasztoru w Satanowie. Na kapitule trokańskiej (1780 r.) wybrany sekretarzem Prowincji Świętej Opieki, a następnie dekretem protohegumena Innocentego Matkowskiego wyznaczony na hegumena klasztoru hoszczyńskiego, do którego przyłączono klasztor w Horodyszczu. Zmarł w 1784 r. w tym samym klasztorze [fn: Ю. Стецик, Василіанське чернецтво Перемишльської…, с. 153–154.].
Pasiuta Weniamin (Pasiuta Beniamin)
Imię świeckie – Wasyl, syn Jermolaja i Teodory. Urodził się 07.03.1716 r. we wsi Turowo w pobliżu m. Turzyska, powiat włodzimierski, gdzie uczył się w języku rusińskim. W życiu świeckim otrzymał wykształcenie duchowne i 20.06.1741 r. otrzymał święcenia kapłańskie w kościele parafialnym w m. Turzysk, z rąk biskupa włodzimierskiego, Teofila Godebskiego. Po święceniach 14.08.1749 r. wstąpił do zakonu w klasztorze poczajowskim, gdzie po roku nauki w nowicjacie w 1750 r. złożył śluby ascetyczne profesa. Po ślubach odesłany do Lublina (hegumen 2 lata), zahorowskiego klasztoru (zakrystian 1 rok), strakłowskiego (1 rok), hoszczyńskiego (1 rok), lubarskiego (prokurator gospodarstwa 1 rok), tryhirskiego (2 lata), semenckiego (2 lata), szarogrodzkiego (proboszcz i zakrystian 2 lata), sokuleckiego (2 lata), satanowskiego (6 miesięcy). W marcu 1765 r. skierowany do Poczajowa, będąc spowiednikiem i dyrygentem chóru. 24.09.1766 r. odesłany do klasztoru w Ławrowie w celu pełnienia obowiązków dyrygenta chóru. Po pół roku wyznaczony na prefekta zakrystii. Po trzech i pół roku, 04.10.1770 r. odesłany do Pacykowa, będąc wikarym. Stamtąd 04.02.1771 r. przeniósł się do Krechowa, gdzie wyznaczono go na zakrystiana. Następnie pojechał do Trembowli, gdzie również wyznaczono go na zakrystiana. W krótkim czasie odesłany do Kryłosu w celu pełnienia obowiązków zakrystiana, a następnie do Zadorowa, będąc hegumenem klasztoru. W 1776 r. skierowany do Podhorców, gdzie przez krótki czas był przełożonym. W 1777 r. przeniósł się do Strusowa w celu pełnienia obowiązków dyrygenta chóru. 01.07.1781 r. wrócił do Podhorców, będąc zakrystianem. 01.04.1787 r. przeniósł się z krasnopushchenskiego do krechowskiego klasztoru w celu dyrygowania chórem kościelnym [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп., к. 199.]. Zmarł w 1791 r. na terenach halickiej prowincji klasztornej [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, op. cit., с. 90.].
Sobucki Antym (Sobucki Anthimus)
Imię świeckie – Andrij, syn Petra i Marianny. Urodził się w 1746 r. w m. Halicz, ziemia halicka województwa ruskiego. Wstąpił 06.07.1768 r. do zakonu. Po roku próby ascetycznej 06.07.1769 r. złożył śluby zakonne profesa. Po złożeniu ślubów odesłany do klasztoru w Zahajciach, gdzie wyznaczono go na ekonoma. Stamtąd przeniósł się do lwowskiego klasztoru św. Onufrego (w latach 1773–1774 brat-nowicjusz), gdzie otrzymał święcenia kapłańskie [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп., к. 49.]. Następnie skierowany do klasztorów w Puhinkach (w latach 1775–1776 misjonarz) i Lublinie (w latach 1776–1777 misjonarz i dyrygent chóru w Lublinie) [fn: Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1775; Cathalogus monasteriorum Ordinis Sancti Basilii…, 1776, [в] М. Ваврик, op. cit., с. 164.]. W latach 1778–1779 hieromonach klasztoru strakłowskiego [fn: Cathalogus Professorum Ordinis S.B. Magni…, 1778.]. Zmarł w 1789 r. w klasztorze w Tumynie [fn: В. Лось, Н. Сінкевич, op. cit., с. 89.].
Stankewycz Błazyj (Stankiewicz Bassianus)
Imię świeckie – Wasyl, syn Mychajła i Anastazji. Urodził się w 1718 r. na terenach ziemi lwowskiej województwa ruskiego. Wstąpił do zakonu 13.09.1748 r. w Poczajowie. Po roku próby ascetycznej w nowicjacie 13.09.1749 r. złożył śluby zakonne profesa. Następnie odesłany do klasztoru w Owruczu, będąc wikarym przez cztery lata. W 1749 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa łuckiego, Teodozjusza Rudnickiego, w kościele we wsi Żabcze. Prawdopodobnie już w życiu świeckim otrzymał wykształcenie duchowne, a po złożeniu ślubów zakonnych otrzymał święcenia kapłańskie. Po święceniach odesłany do klasztoru lubelskiego, gdzie był proboszczem przez cztery lata (1750–1754 r.). Następnie odesłany do klasztoru w Pidubciach (1 rok). Następnie przeniósł się do rezydencji w Czetwertni, gdzie przebywał 7 lat. Później wyznaczony na wikarego klasztoru łuckiego (1 rok). Następnie wyznaczony na wicerektora klasztoru w Hoszczy (3 lata 6 miesięcy). Następnie pełnił obowiązki wikarego w różnych klasztorach Prowincji Świętej Opieki: w Krzemieńcu (1 rok), Lwowie (św. Onufrego 1 rok), Ulashkiwci (2 lata), Wycynie, Koshowci, Hołowczyciach, Łucku (1 rok), Kamieńcu (1 rok), Semenkach (1 rok), proboszcz w Kalynivce (w latach 1773–1774), Maliiwci (w latach 1775–1776 wikary i spowiednik). W 1776 r. odesłany do Krasnopushchy, gdzie wyznaczono go na proboszcza i zakrystiana. Stamtąd pojechał do Wycyny, będąc w latach 1778–1779 spowiednikiem i zakrystianem. W lutym 1781 r. odesłany do Uniowa w celu pełnienia obowiązków spowiednika. Zmarł 25.08.1801 r. [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп., к. 176.]
Stopkiewicz Antoni (Stopkiewicz Antonius)
Imię świeckie – Ołeksandr, syn Wasyla i Agaty. Urodził się 17.03.1745 r. w województwie bracławskim. Ukończył szkołę w Szarogrodzie. Wstąpił 05.08.1768 r. do zakonu w Poczajowie. Po jednym roku nowicjatu 06.08.1769 r. złożył śluby zakonne profesa. Po pewnym czasie odesłany do Dobromila na studia teologiczne, gdzie 15.05.1770 r. wyświęcony na subdiakona przez biskupa przemyskiego, Atanazego Szeptyckiego. Następnie 13.06.1771 r. udał się do Ławrowa w celu kontynuacji studiów z teologii dogmatycznej i spekulatywnej. W 1773 r. ukończył studia w Ławrowie i odesłany do Kamieńca, gdzie kontynuował naukę i po trzech latach wrócił do Ławrowa, będąc prokuratorem klasztoru. Następnie skierowany do Lublina (w latach 1773–1774 kaznodzieja, prokurator spraw sądowych), Zahajci (nauczyciel retoryki), Szczeplot (w latach 1775–1776 wikary i profesor retoryki), w latach 1777–1779 kaznodzieja, wikary i ekonom klasztoru w Krystynopolu. Po czterech latach przeniósł się do Dobromila, gdzie był wikarym. Jednak w kwietniu tego samego roku został hegumenem klasztoru świętego Spasa. Od 1784 r. hegumen klasztoru w Zamościu, gdzie spędził ostatnie lata swojego życia, ponieważ ciężko zachorował i 14.06.1809 r. zmarł [fn: Ю. Стецик, Василіанське чернецтво Перемишльської…, с. 208–209.].
Struś Anastazy (Strus Anastasius)
Imię świeckie – Andrij, syn Auksencjusza i Juliany. Urodził się w 1730 r. Miejsce urodzenia nieustalone. Wstąpił do zakonu 23.04.1769 r. w klasztorze strakłowskim. Po dwóch latach prób ascetycznych w poczajowskim nowicjacie 10.05.1771 r. złożył śluby profesa. Następnie wrócił do klasztoru strakłowskiego w celu pełnienia obowiązków brata-profesa. W latach 1773–1774 brat-nowicjusz klasztoru w Krzemieńcu. W latach 1775–1776 nowicjusz klasztoru strusowskiego, gdzie w 1776 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa lwowskiego, Lwa Szeptyckiego, i skierowany do klasztoru w Nyzkynych w celu pełnienia obowiązków prokuratora. W latach 1777–1779 proboszcz przy świątyni klasztoru lubelskiego. Zmarł w 1789 r. w Krystynopolu, będąc ekonomem tego klasztoru [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 614, к. 42.].
Ulaszewicz Konstantyn (Ulaszewicz Constantinus)
Imię chrzestne – Kazimierz, syn Michała i Katarzyny. Urodził się w 1740 r. w województwie bełskim. Ukończył klasę retoryki. Wstąpił 31.08.1756 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku nowicjatu 31.08.1757 r. złożył śluby zakonne profesa. Następnie został wysłany do Hoszczy na studia retoryczne, potem do Łucka na filozoficzne, a do Wilna na teologiczne. Po ich ukończeniu skierowano go do Lublina, gdzie pełnił obowiązki kaznodziei. Stamtąd przeniósł się do Szarogrodu, by wykładać retorykę w kolegium bazylianów. Następnie wyjechał do Humania, gdzie również w 1767 r. wykładał retorykę. Po roku wykładów retoryki został skierowany do nauczania filozofii. Później wysłano go do klasztoru w Zagajcach, a stamtąd po roku skierowano go do szkoły klasztornej w Zbarażu, by wykładał teologię moralną. Następnie przeniósł się do Ławrowa, gdzie wykładał teologię spekulatywną. Po zakończeniu pracy wykładowcy, w 1773 r. został przełożonym klasztoru w Satanowie. Jednak po jednym roku sprawowania urzędu skierowano go do Lublina, gdzie przez dwa lata (1774–1775 r.) pełnił obowiązki przełożonego. W 1776 r. był przełożonym klasztoru w Werchracie, jednak w tym samym roku został mianowany przeorem klasztoru w Złoczowie. Od 1778 r. był kaznodzieją w święta w klasztorze w Poczajowie [fn: Ibidem, ф. 3, сп. 614, к. 233.]. Data i miejsce śmierci nie zostały ustalone.
Cymborski Sosypatr (Cymborski Sosypater)
Imię chrzestne – Szymon, syn Jana i Marianny. Urodził się w 1726 r. w Krzemieńcu, w województwie wołyńskim. Ukończył dwuletnią klasę retoryki. Wstąpił 13.08.1748 r. do zakonu w Poczajowie. Po roku nowicjatu w 1749 r. złożył śluby zakonne profesa i został wysłany do Hoszczy, gdzie przez trzy lata odbywał studia retoryczne. Po ich ukończeniu w sierpniu 1750 r. skierowano go do Lwowa na studia filozoficzne, gdzie uczył się dwa lata. 19.01.1752 r. otrzymał świecenia kapłańskie z rąk lwowskiego biskupa Lwa Szeptyckiego. Po zakończeniu studiów, w lipcu 1752 r. został wysłany do Lublina, gdzie był kaznodzieją. Następnie w różnym czasie przebywał w klasztorach prowincji, pełniąc odpowiednie posługi: luty 1754 r. – kaznodzieja w Krechowie, sierpień 1754 r. – studiował teologię moralną w Dobromilu, od sierpnia 1756 r. – przez dwa lata wykładał składnię i gramatykę w Szarogrodzie. Od sierpnia 1758 r. – kaznodzieja w Siemionkach, a od marca 1759 r. – kaznodzieja w Owruczu, lipiec 1760 r. – kapelan w Byteniu, sierpień 1763 r. – przełożony w Horodence. Od 29.07.1764 r. – kaznodzieja w Wicyń, a od 08.06.1765 r. – wikariusz w Żółkwi, 06.08.1764 r. – przełożony w Biłyni, 15.04.1767 r. – rezydent w Swaryczowie, 22.09.1769 r. – rezydent w Pacykowie. W latach 1773–1774 był przeorem klasztoru w Tuminie. W latach 1775–1776 – kapelan u magnata Głogowskiego. W latach 1776 do 1779 r. pełnił obowiązki przeora klasztoru w Domaszowie. Zmarł w 1780 r. [fn: Ю. Стецик, Василіанське чернецтво Перемишльської…, с. 24–25.]
Szczerbacki Filemon (Szczerbacki Philaemon)
Imię chrzestne – Filip, syn Jakuba i Anastazji. Urodził się w 1728 r. w Radziwiłłowie, w województwie wołyńskim. W życiu świeckim otrzymał wykształcenie duchowne i świecenia kapłańskie. Wstąpił 15.08.1765 r. do zakonu w Poczajowie, gdzie po roku nowicjatu 05.09.1766 r. złożył śluby profesa. W czerwcu 1767 r. został wysłany do Nizkinicz, pełniąc obowiązki ekonoma i zakrystiana. Po sześciu latach skierowano go do klasztoru w Lublinie, gdzie pełnił obowiązki prokuratora w latach 1772–1774. Po trzech latach przeniósł się do klasztoru w Zimnem, gdzie był proboszczem i zakrystianem w latach 1775–1777. Następnie w latach 1778–1779 został mianowany zakrystianem w klasztorze w Zahorowie. Zmarł w 1794 r. w klasztorze w Poddubcach [fn: Львівська національна наукова бібліотека ім. В. Стефаника. Відділ рукописів, ф. 3, сп. 614, к. 331.].