Według nadeszłych nowych informacji z pogranicza, pogłoski o koncentracji oddziałów litewskich na granicy są nieprawdziwe. Na odcinku Suwalskim, jak też w pobliżu Oran panuje zupełny spokój.

Z okolic wsi Łoździeje, ze strony litewskiej, nadeszły informacje o niechętnej postawie ludności litewskiej w stosunku do nowych imprez szaulisów. Włościanie nie wierzą w wojnę z Polską, twierdząc, że o ile wybuchnie będzie dla Litwy nieszczęśliwą.

Popularność związku strzeleckiego w stosunku do r. 1921 i 1922 znacznie osłabła. Częstokroć dają się słyszeć głosy starszych gospodarzy wiejskich, narzekające, że strzelcy drażnią Polskę swymi napadami i rabunkami zupełnie niepotrzebnie. Przyjdzie czas —powiadają—że polscy żołnierze przyjdą na Litwę szukać rozrachunku za dawni grabieże.

Tem niemniej sieć agitacyjno - szpiegowska, gęsto jest rozrzucona z tej i tam tej strony granicy. Instruktorzy objeżdżają wsie, namawiając młodzież do wstępowania do organizacji. Mimo różnych obietnic jako to, że b. strzelec krócej będzie służył w wojsku, że członkowie organizacji z chwilą przekroczenia granicy polskie otrzymywać będą po 25 litów dziennie - chętnych wśród włościan pogranicznych znajdują coraz mniej. Dnia 23 bm. mieszkańcy wsi Cyryle, po stronie litewskie rozgniewani podburzającą przemową instruktora, wypędzili go ze wsi.

Naogół organizacja strzelecka podpada coraz bardziej, egzystując bardzie w reklamie prasowej i na papierze urzędowym, niż w rzeczywistości.