„Ludzie swe losy wróżą z kwiatów”. „Kwiaty polskie” Juliana Tuwima w perspektywie narratologii.

Michałowski, Piotr

doi:0031-0514

Pobierz

Tytuł: „Ludzie swe losy wróżą z kwiatów”. „Kwiaty polskie” Juliana Tuwima w perspektywie narratologii.

Bibliografia:

1. M. Bal, Narratologia. Wprowadzenie do teorii narracji. Red. nauk., przekł. E. Kraskowska, E. Rajewska. Kraków 2012.
2. W. C. Booth, Rodzaje narracji. Przeł. I. Sieradzki. W zb.: Narratologia. Red. M. Głowiński. Gdańsk 2004, s. 212-233.
3. W. C. Booth, Rodzaje narracji. Przeł. I. Sieradzki. „Pamiętnik Literacki” 1971, z. 1, s. 229–244.
4. T. A. van Dijk, Działanie, opis działania a narracja. Przeł. M. B. Fedewicz. W zb.: Narratologia. Red. M. Głowiński. Gdańsk 2004, s. 90-123.
5. T. A. van Dijk, Działanie, opis działania a narracja. Przeł. M. B. Fedewicz. „Pamiętnik Literacki” 1985, z. 1, s. 145–166.
6. A. Dzieniszewska, „Kwiaty polskie” Juliana Tuwima. Próba interpretacji. „Przegląd Humanistyczny” 1963, nr 2, s. 69-96.
7. M. Głowiński, Poetyka Tuwima a polska tradycja literacka. Warszawa 1962.
8. A. Gronczewski, Lampa czarnoksięska i lampa laboratoryjna. „Miesięcznik Literacki” 1979, nr 4, s. 70–82.
9. R. Ingarden, O dziele literackim. Wyd. 2. Warszawa 1988.
10. R. Ingarden, O tak zwanej „prawdzie” w literaturze. W: Studia z estetyki. T. 1. Warszawa 1957.
11. Ph. Lejeune, Pakt autobiograficzny. Przeł. A. W. Labuda. „Teksty” 1975, nr 5, s. 31-49.
12. J. Łukasiewicz, Dwa nawiązania do „Pana Tadeusza”: „Kwiaty polskie” i „Trans-Atlantyk”. „Pamiętnik Literacki” 1984, z. 3, s. 51-84.
13. P. Michałowski, „Beniowski” i „Kwiaty polskie” – reguły montażu (filmowego). „Ruch Literacki” 2009, z. 6, s. 463–477.
14. P. Michałowski, Bukiet, wiecheć, ikebana. Uwagi o kompozycji „Kwiatów polskich” Juliana Tuwima. „Teksty Drugie” 1996, nr 6, s. 113–131.
15. P. Michałowski, Jenseits des Atlantiks der Sehnsucht. Zum Chronotopos der Emigration und Heimat in Julian Tuwims „Kwiaty polskie”. W zb.: Räume, Zeiten und Transferprozesse in der polnischen und anderen ostmitteleuropäischen Literaturen. Hrsg. U. Jekutsch. Wiesbaden 2017, s. 147–167.
16. P. Michałowski, Prywatne kolekcje w depozycie fikcji. „Teksty Drugie” 2000, nr 3, s. 179–195.
17. A. Mickiewicz, Reduta Ordona. Opowiadanie adiutanta. W: Dzieła wszystkie. Seria 1: Dzieła poetyckie, proza artystyczna i pisma krytycznoliterackie. T. 1, cz. 3: Wiersze: 1829–1855. Oprac. Cz. Zgorzelski. Wrocław 1972.
18. R. Nycz, Tropy „ja”. Koncepcje podmiotowości w literaturze polskiej ostatniego stulecia. W zb.: Ja, autor. Sytuacja podmiotu w polskiej literaturze współczesnej. Red. D. Śnieżko. Warszawa 1996, s. 38-57.
19. J. Sławiński, O opisie. W zb.: Studia o narracji. Red. J. Błoński, S. Jaworski, J. Sławiński. Wrocław 1982, s. 19-35.
20. J. Starobinski, Styl autobiografii. Przeł. W. Kwiatkowski. „Pamiętnik Literacki” 1979, z. 1, s. 307-316.
21. T. Todorova, Ludzie-opowieści. Przeł. R. Zimand. W zb.: Narratologia. Red. M. Głowiński. Gdańsk 2004, s. 194-211.
22. T. Todorova, Ludzie-opowieści. Przeł. R. Zimand. „Pamiętnik Literacki” 1973, z. 1, s. 269–281.
23. J. Tuwim, Kwiaty polskie. Wstęp, oprac. P. Michałowski. Kraków 2004.
24. M. Warneńska, Warsztat czarodzieja. Łódź 1975.
25. K. Wyka, Bukiet z całej epoki. W: Rzecz wyobraźni. Wyd. 2, rozszerz. Warszawa 1977.