Książka poświęcona zakonowi Pijarów na Wołyniu wkrótce ujrzy świat
Na Rówieńszczyźnie trwają przygotowania do druku monografii pt. «Pietas et Litterae». Spuścizna kulturowo-oświatowa zakonu Pijarów na Wołyniu (koniec XVII – pierwsze trzydziestolecie XIX w.)».
Autorami pozycji są: Rusłana Szeretiuk, doktor nauk historycznych i kierownik Katedry Sztuk Pięknych i Dekoracyjnych Państwowego Uniwersytetu Humanistycznego w Równem, oraz Nadia Stokołos, doktor nauk historycznych i kierownik Katedry Religioznawstwa i Teologii Uniwersytetu Narodowego «Akademia Ostrogska».
Ten zapoczątkowany na Rówieńszczyźnie projekt naukowy jest świadectwem odkrywania na nowo znaczenia i roli wkładu Kościoła Rzymskokatolickiego, a zwłaszcza poprzez działalność poszczególnych przedstawicieli wspólnot zakonnych, w rozwój duchowny Ukrainy w okresie od końca XVII w., do pierwszego trzydziestolecia XIX w. Przewiduje on przeprowadzenie szeregu badań poświęconych przedstawieniu działalności kulturowo-oświatowej zakonów rzymskokatolickich na terenach Wołynia.
Ponieważ w roku 2017 zakon Pijarów (nazwa pełna brzmi: Zakon Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych) będzie obchodził jubileusz 420-lecia, badaczki postanowiły rozpocząć swe prace właśnie od niego. W ramach realizacji tej inicjatywy został już opublikowany szereg artykułów.
W styczniu b.r. Rusłana Szeretiuk została laureatką programu stypendialnego Muzeum Historii Polski w Warszawie, dzięki czemu będzie ona miała możliwość korzystania z dokumentów znajdujących się w archiwach i bibliotekach Polski.
Cechą charakterystyczną działalności zakonu Pijarów jest jego główny charyzmat polegający na wychowaniu dzieci i młodzieży. Oprócz trzech podstawowych ślubów, które składają zakonnicy katoliccy (czystości, ubóstwa i posłuszeństwa), Pijarzy składają również czwarty – szczególnej troski o wychowanie dzieci i młodzieży. Warto zwrócić uwagę, że w założonej w Rzymie w listopadzie 1597 r. przez św. Józefa Kalasancjusza (założyciela Pijarów) pierwszej szkole publicznej nie pobierano opłat. Wszystkie bez wyjątku dzieci mogły z niej korzystać, bez względu na wyznanie, warstwę społeczną czy kolor skóry.
Na ziemiach wołyńskich działały trzy ośrodki prowadzone przez zakon Pijarów: w Dąbrowicy, Lubieszowie i Międzyrzeczu Koreckim. Szkoły te zasłynęły w całym kraju jako wzorcowe placówki edukacyjne. Ich wizytówką był wysoki poziom naukowo-dydaktyczny wykładowców oraz należyte zaplecze materialne. Kierownikami kolegiów pijarskich były zazwyczaj osobistości nieprzeciętne, których wkład w rozwój oświaty i kultury Wołynia okazał się niewymierny. Metodyka działalności dydaktyczno-wychowawczej w szkołach pijarskich na Wołyniu korzystała z najbardziej aktualnego dorobku ówczesnej europejskiej oświaty i nauki.
MW