Prezydent 
26 listopada minęła 91 rocznica urodzin Ryszarda Kaczorowskiego.
Tutaj na Ukrainie mało o nim wiemy. Nie wiemy prawie nic. W bieżącym roku polskie media dużo o nim mówiły, niestety z bardzo smutnego powodu – 10 kwietnia 2010 roku zginął w katastrofie prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem. W tym dniu Polska straciła dwóch prezydentów – Lecha Kaczyńskiego i Ryszarda Kaczorowskiego. Ten drugi był ostatnim prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie.
Ryszard Kaczorowski urodził się 26 listopada 1919 roku w Białymstoku. Od najmłodszych lat był harcerzem. Na początku wojny – aktywny działacz konspiracji. W 1940 roku został aresztowany przez NKWD i skazany na karę śmierci, którą później zamieniono na 10 lat obozu na Syberii. 
Los zdecydował inaczej. W 1942 roku Kaczorowski opuścił Związek Radziecki z żołnierzami armii generała Andersa, z którą przeszedł cały szlak bojowy.
Po wojnie zamieszkał w Londynie, skończył Szkołę Handlu Zagranicznego. Pracował jako księgowy. Sprawie swojego życia – harcerstwu – poświęcił się poza krajem, organizując na emigracji polskie harcerstwo oraz będąc przez 33 lata we władzach światowego Związku Harcerstwa na Obczyźnie. Przez Polaków przebywających na emigracji został powołany w skład Rady Narodowej, Rady Koordynacji Polonii Wolnego Świata, Rady Funduszu Pomocy Krajowi, Rady Polskiej Macierzy Szkolnej oraz Rady Instytutu Polskiego Akcji Katolickiej. W 1986 został ministrem spraw krajowych w Radzie Narodowej Rzeczypospolitej. W 1989 został prezydentem RP na uchodźstwie. Był szóstym i ostatnim z prezydentów reprezentujących ciągłość władzy suwerennej II Rzeczypospolitej. W grudniu 1990 roku po raz pierwszy od 50 lat przyjechał do Polski, żeby na Zamku Królewskim w Warszawie przekazać Lechowi Wałęsie urząd i insygnia władzy. Nadal mieszkał w Londynie, jednak często przebywał w Polsce, gdzie uczestniczył i patronował wielu wydarzeniom.
Po tragicznej śmierci został pochowany w Krypcie Wielkich Polaków – dolnej części Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie, w miejscu, które przeznaczone jest na pochówek i upamiętnienie najbardziej zasłużonych polskich patriotów oraz ludzi kultury i nauk.
Natalia Denysiuk