1. Apteka dla tych, co jej ani lekarza nie mają, albo sposób konserwowania zdrowia, mianowicie dla tych spisana, co lekarza nie mają, apteki nie znają, to jest Szkoła Salernitańska z łacińskiego wiersza metrem ojczystym przełożona w podróży z nienawiści próżnowania, a z miłości ku ubogim chorym po wsiach mieszkającym do druku podana przez tego, który jest ziemianom rodaków kochający, który oprócz dyskursu o dawności, zacności, autorach i edycyjach Szkoły Salernitańskiej dołożył kilka ciekawych do konserwacyi zdrowia ludzkiego i gospodarstwa należących informacyi, tł. H. Olszowski, Warszawa 1640.
2. F. Beer, Kobiety i doświadczenie mistyczne w średniowieczu, tł. A. Branny, Kraków 1996, s. 33.
3. Z. Bela, Aleksego Pedemontana "Tajemnice", Kraków 1999, s. 116.
4. H. Biegeleisen, Matka i dziecko w obrzędach, wierzeniach i zwyczajach ludu polskiego, Lwów 1927.
5. B. Chmielowski, Nowe Ateny..., opr. J. i J. J. Lipscy, Kraków 1966, s. 530.
6. Compendium medicum auctum, to jest krótkie zebranie i opisanie chorób, ich różności, przyczyn, znaków i sposobów do leczenia, Częstochowa 1715.
7. J. Delumeau, Strach w kulturze Zachodu, tł. A. Szymanowski, Warszawa 1986, s. 292.
8. S. Falimirz, O ziołach i o mocy ich. O paleniu wódek z ziół. O oleykoch przyprawianiu. O rzeczach zamorskich. O zwierzętach, o ptaszech i o rybach. O kamieniu drogim. O urynie, o pulsie i innych znamionach. O rodzeniu dziatek. O nauce gwiazdecznej. O stawianiu baniek i o puszczaniu krwie. O rządzeniu czasu powietrza morowego. O lekarstwach doświadczonych na wiele niemocy. O nauce barwierskiej, Kraków 1534.
9. A. Glaber, Compendiosa totius logicae, alias sermotionalis philosophiae, quam alii trivium vocant, enciclopedia, in modum Enchiridii apposite redacta, Cracoviae 1539.
10. A. Glaber, Gadki o składnościach członków człowieczych..., wyd. J. Rostafiński, Kraków 1893, s. 4.
11. A. Glaber, Problemata Arystotelis. Gadki z pisma wielkiego filozofa Aristotela i też inszych mędrców tak przyrodzonej, jako i lekarskich nauk z pilnością wybrane, pytanie rozmaite o składnościach człowieczych członków rozwięzujące, ku biegłości rozmowy tak rozkoszne, jako i pożyteczne, Kraków 1535.
12. Ł. Gołębiowski, Domy i dwory polskie, Warszawa 1830, s. 26.
13. E. Karwot, Katalog magii Rudolfa. Źródło etnograficzne z XIII wieku, Wrocław 1955.
14. H. Kowalski, Znaki świata. Omen, przesąd, znaczenie, Warszawa-Wrocław 1998, s. 607.
15. Z. Kuchowicz, Wizerunki niepospolitych niewiast staropolskich XVI-XVII wieku, Łódź 1974, s. 185.
16. B. Levack, Polowanie na czarownice w Europie wczesnonowożytnej, tł. E. Rutkowski, Wrocław 1991, s. 285-290.
17. Marcin z Urzędowa, Herbarz polski, s. 140.
18. A. Pedemontan, przedmowa do: Tajemnice wszystkim obojga płci nie tylko ku leczeniu rozmaitych chorób, począwszy od głowy aż do stóp, bardzo potrzebne, ale i gospodarzom, rzemieślnikom zwłaszcza przedniejszych i subtelniejszych robót do ich rzemiesł należących i innym wielce pożyteczne, z łacińskiego języka na polski przełożone i w porządek dobry teraz wprawione, do których przydane są Lekarstwa wyborne i doświadczone na rozmaite choroby i inszych rzeczy wiele, tł. S. Śleszkowski, Supraśl 1732.
19. U. Ranke-Heineman, Eunuchy do raju, tł. M. Zeller, Gdynia 1995, s. 131.
20. M. Siennik, Herbarz, to jest ziół tutecznych, postronnych i zamorskich opisanie: co za moc mają, a jako ich używać ku przestrzeżeniu zdrowia ludzkiego, jako ku uzdrowieniu rozmaitych chorób: Teraz na nowo, wedle herbarzów dzisiejszego wieku i innych zacnych medyków poprawiony. Przydano Aleksego Pedemontana księgi siedmiory o tajemnych a skrytych lekarstwiech, przy czym dosyć misternych a trafnych rzeczy doświadczonych mieć będziesz, Kraków 1568.
21. M. Siennik, Lekarstwa doświadczone, które zebrał uczony lekarz pana Jana Pileckiego, któremu są przydane lekarstwa końskie z ćwiczeniami tego lekarza. Przydaliśmy i figury ziół rozmaitych ku lekarstwu z ziółkami dostatecznymi sprawione. Teraz znowu na światło wydane, Kraków 1564.
22. H. Spiczyński, O ziołach tutecznych i zamorskich... i o mocy ich, a k temu księgi lekarskie... wszem wielmi użyteczne, Kraków 1542.
23. S. Syrenius, Zielnik herbarzem z języka łacińskiego zowią, to jest opisanie własne imion, kształtu, przyrodzenia, skutków i mocy ziół, wszelakich drzew, krzewin i korzenia ich, kwiatu, owoców, soków, miazg, żywic i korzenia do potraw zaprawowania. Także trunków, syropów, wódek, lekiwarzów, konfektów, win rozmaitych, prochów, soli z ziół czynionej, maści, plastrów. Przy tym o ziemiach i glinkach różnych: o kruszcach, perłach i drogich kamieniach. Też o zwierzętach czworonogich, czołgających, ptactwie, rybach i tych wszystkich rzeczach, które od nich pochodzą; od Dioskoridesa z przydaniem i dostatecznym dokładem z wielu innych te materyje piszących, z położeniem własnych figur dla snadniejszego ich poznania i używania ku zachowaniu zdrowia tak ludzkiego, jako bydlęcego i chorób przypadłych odpędzenia—wielkim uważaniem i porządkiem, polskim językiem zebrany i na ośmioro ksiąg rozłożony. Księga lekarzom, aptekarzom, cyrulikom, barbirzom, roztrucharzom, końskim lekarzom, mastelarzom, ogrodnikom, kuchmistrzom, kucharzom, synkarzom, gospodarzom, mamkom, paniom, pannom i tym wszystkim, którzy się kochają i obzierają w lekarstwach..., Kraków 1613.
24. W. Wąsik, Andrzej Glaber z Kobylina problematysta polski, Warszawa 1916, s. 19.
oai:rcin.org.pl:56634 ; 1507-4153
IBL PAN, call no. P.I.2795 ; kliknij tutaj, żeby przejść
Copyright-protected material. May be used within the limits of statutory user freedoms
Institute of Literary Research of the Polish Academy of Sciences
Library of the Institute of Literary Research PAS
Programme Innovative Economy, 2010-2014, Priority Axis 2. R&D infrastructure ; European Union. European Regional Development Fund
2 paź 2020
8 paź 2015
3827
https://rcin.org.pl/publication/68712
Nazwa wydania | Data |
---|---|
Zdziechiewicz A. - Obraz kobiety w staropolskich popularnych poradnikach medycznych | 2 paź 2020 |